TÜMLEYİCİ a. Dilbil.
1. Tümleme sırasında, birtümleyenin yerleşmesini sağlayan öğe.
2. Birinin yadsınmasını, öbürünün olumlanmasını içeren karşıtanlam- lı sözlüksel birimler arasındaki bağıntı (örn. ölü / canlı, bekâr / evli).
1. Tümleme sırasında, birtümleyenin yerleşmesini sağlayan öğe.
Sponsorlu Bağlantılar
Kaynak: Büyük Larousse
X-Sözlük Konusu: ne demek anlamı tanımı.